H Αγία - Κυριακή χτίστηκε στις ,αρχές 20ου αιώνα, το 1930 πάνω - κάτω, πρωτοστατούσης στην ανέγερση, της μακαρίτισσας «Καλλιόπης της Ρούµπαινας», αλλά το 1999, επί ιερέως της Μεθώνης παπά-Τάκη Ζεργιώτη, ανακαινίστηκε «εκ βάθρων».

 

Λιθόχτιστη και πάλι, όπως ήταν και όπως έπρεπε, αλλ' όχι με βεστολιθικές πέτρες του άμεσου φυσικού περιβάλλοντος, που αφθονούν εδώ, αλλά ( ίσως ένεκεν .... «φιλοκοσµητικής εύσεβείας), προτιμήθηκε να επενδυθούν οι τοίχοι µε πελεκητές έγχρωμες πέτρες κουβαλημένες από άλλους τόπους μακρινούς, για να είναι πιο ... όμοοφο». Και είναι! Ή Δυτική ή πόρτα όμως δεν είναι στο μέσον του τοίχου, όπως θα πρεπε να είναι, αλλά τραβηγμένη αρκετά προς τ' αριστερά! Χαλάει και την συμμετρία και την αρμονία ... 'Ήταν άραγε δύσκολο να μετρήσουν οι χτίστες ίσην απόσταση από τις γωνίες; Τέλος πάντων, ας το χαρακτηρίσουμε «χαριτωμένο» τούτο το τεκτονικό «λαθάκι» του χτίστη του πετρομάστορα.

 

Στις 7 του Ιουλίου, κατά τη μνήμης Κυριακής τής Παρθενομάρτυρος, συγκεντρωνόμαστε κάθε χρόνο για να εκκλησιαστούμε και να τιμήσουμε την Μεγαλομάρτυρα Αγία Κυριακή, όσοι Μεθωναϊοι απομείναμε ακόμη στις ημέρες µας «φιλόθρησκοι και Φιλακόλουθοι», δεδομένου ότι «αυτό το είδος» (ο horno religiosus, «ο θρησκευτικός άνθρωπος») δεν εξέλειπαν ακόμη αντελώς, προς απογοήτευσιν των ... προοδευτικών μπροστάρηδων της αποθρησκευτοποίησης των Ελλήνων, που εν ονόματι της λεγομένης «Παγκοσμιοποίησης» προωθεί ό Διεθνής Σιωνισμός. Μαζευόμαστε λοιπόν οι Μεθωναίοι και εκκλησιαζόμαστε στη μνήμη της Άγιας, παρ' ολο ότι την εποχή αύτη συνήθως ή θερμοκρασία ανεβάζει τον υδράργυρο του θερμόμετρου σε υψηλά νούμερα. Αλλ' ό «μαΐστρος». που κάθε χρόνο στη μνήμη της Αγίας πνέει ελαφρά, ανακουφίζει τους δροσίζοντας ψυχή και σώμα. Του θυμαριού το άρωμα, που ή απαλή πνοή του μαΐστρου μπάζει στο ναΐσκος αναμειγνύεται µε το λεπτό ευδιώδες θυμίαμα τού παπά και τού ιεροψάλτη τη γλυκύτατη απόδοση" του Παρθενοµαρτυρικοϋ απολυτίκιου της Άγιας, γεμίζουν την ατμόσφαιρα µε κατάνυξη και τα μάτια με γλύκα καρδιοστάλακτα δάκρυα.

 

«Ή άµνας Σου 'Ιησού κράζει μεγάλη τη φωνή:

-Σέ, νυµφίε µου ποθώ ! Και σε ζητούσα αθλώ!

και συσταυρούµαι και συνθάπτοµαι τω βαπισµώ σου και πάσχω δια σε,

ώς βασιλεύσω συν σοί! και θνήσκω υπέρ σού,

Ινα και ζήσω εν σοί.. »

 

 Πηγή : Οδοιπορικόν στις Εκκλησίες και τα εξωκκλήσια της σημερινής Μεθώνης ( Κ.Δ Κωστόπουλου )