Κάθε χρόνο στις 31 του Αυγούστου οι κάτοικοι της Μεθώνης, των γύρω χωριών, πολλοί παραθεριστές, βουλευτές της Μεσσηνίας, καθώς και εκπρόσωποι της Νομαρχίας, αποχαιρετούν το καλοκαιράκι µε θεία λειτουργία, ευχαριστούνται την Υπεραγίαν Θεοτόκον δια την προστασίαν που τους παρέσχε κατά την θερινήν περίοδον, και εκζητούντες την χάριν και την βοήθειαν της δια τον επερχόμενων χειμώνα. Τότε σημαιοστολίζεται και εύπρεπίζεται με αξιοζήλευτων χάριν ο ναΐσκος, και προσφέρεται εις τους προσκυνητάς, εν πρώτοις βέβαια, πνευματική και ψυχική απόλαυσης ανάμεικτος µε τον αίνων «πάσης πνοής προς Κύριον», αλλά και σωµατική τέρψις νοστιμότατων και τρυφερών ψητών χοιριδίων. «Ακούς ψυχή τω σώµατι συνευφραινοµένης»!

Οι προσβάσεις

Εύκολα και άνετα φθάνει κανείς στην αγία ζώνη, από δυο κατευθύνσεις.
Ή πρώτη: Ακολουθούμε την οδό Μεθώνης - Ευαγγελισμού. Στο ύψος τού Αγίου Νεκταρίου. στο τρίστρατο, ακολουθούμε τον νοτιοανατολικό δρόμο.
Ή δεύτερη, εναλλακτική, πρόσβαση: Ακολουθούμε την οδό Μεθώνης- Φοινικούντας. Μετά την ανάβαση που είναι στο 20 χµ. Μεθώνης- Φοινικούντας κι ενώ κατηφορίζουμε προς τις λάμπες, συναντούμε αριστερα µας τον κατηφορικό δρόμο, που εύκολα μάς οδηγεί στο ωραιότατο εξωκκλήσι.

Ή «Προϊστορία » του ναΐσκου και ή απόφασης ανεγέρσεως του.

Στη γραφική κοιλάδα «Λάμπες», 2-3 χ.µ. ανατολικά της Μεθώνης υπάρχει µια πλάγια, που ως το 1960 ήτο γνωστή στους εντόπιους µε την επωνυμίαν «Παναγούλα». Σωροί µε πέτρες μαρτυρούσαν ότι πρέπει να υπήρχεν εκεί εκκλησία γκρεμισμένη. Ό θρύλος την θέλει Μοναστήρι-βίγλα, που έπαιρνε μηνύματα από άλλους καλογέρους που βρίσκονταν στην νησίδα «Αμαριανή», κάθε φορά που εμφανίζονταν στο πέλαγος κουρσάρικα καράβια, και ενημέρωνε τους κατοίκους της ενδοχώρας για να λάβουν μέτρα ποοφυλακτικα.

Οί «έξωμερίτες» που έμεναν τα καλοκαίρια στα αγροκτήματα τους, ασχολούμενοι προ πάντων µε την σταφιδοκαλλιέογεια, σέβονταν τον τόπο και εύλαβούνταν τους σωρούς µε τις πέτρες, σαν ιερές, «πέτρες της Παναγίας!». Κυκλοφορούσε μάλιστα και διάδοση οτι όποιος τολμούσε να τις οικειοποιηθεί και να τις χρησιμοποιήσει σε δικές του οικοδομικές ανάγκες, έχανε την προστασία της Παναγίας, σαν «ιερόσυλος» που ήταν, και τον εύρισκαν διάφορες ανεπιθύμητες καταστάσεις και συμφορές .

  Ή ανέγερση τοϋ ναϊσκου το 1960.

Αυτοί πού είχαν αγροκτήματα στις «Λάμπες» µε πρωτοβουλία του Γιάννη Ασημάκη και της συμπεθέρας του Μαριγούλας, χήρας Γ. Αναργύρου, επιθύμησαν να ανοικοδομήσουν την γκρεμισμένη εκκλησία στα ίδια της τα θεμέλια. Ή επιθυμία τους αύτη πραγματοποιήθηκε µε τη συνδρομήν της εν Καναδά οικογένειας των τέκνων τους, Αικατερίνης και Κωνσταντίνου Ασημάκη, αλλά και αρκετών κατοίκων της Μεθώνης, που πρόσφερε ο καθένας ... «το κατά δύναμιν». Άλλος λεφτά, άλλος προσωπική εθελοντική εργασία.

 την επωνυμίαν του ναϊσκου,

ως «Κατάθεσης της αγίας Ζώνης της Ύπεραγίας Θεοτόκου», επρότεινεν ο μακαριστός Χρυσόστοµος Α’, ο Δασκαλάκης, μητροπολίτης της 'Ιεράς Μητροπόλεως Μεσσηνίας, για δύο κυρίως λόγους:

1ον: Σε όλη τη Μητρόπολη Μεσσηνίας δεν υπήρχε ναός της Αγίας Ζώνης
2ον: Ή εορτή της καταθέσεως της Τιµίας Ζώνης την 31ην Αυγούστου, θεωρήθηκε Ιδανική για τους «έξωµερίτες» της περιοχής, που διέμεναν τα καλοκαίρια στα κτήματα, ασχολούμενοι µε τη σταφιδοκαλλιέογεια, και ακόμη για να είναι εφικτή ή μετάβαση εκεί των Μεθωναίων, πεζών ή µε τα γαϊδουράκια, λόγο των ευνοϊκών καιρικών συνθηκών που συνήθως επικρατούν τον Αύγουστον μήνα.


  Ή «ανοικοδόμηση» του 1990

Σε διάστημα όμως 30 ετών, τόσον οι μικροσεισμοί, όσον και οι δυσμενείς « καιρικές συνθήκες, που επικρατούν κατά τον χειμώνα στην ύπαιθρο, αλλά και το ευτελές οικοδομικό υλικό ( «Λασποτοίχι»). κατέστησαν τον ναΐσκο επικίνδυνο για κατάρρευση. τα παιδιά αυτών που είχαν πρωτοστατήσει το 1960 για τη οικοδόμηση του ναΐσκου, Κώστας Ασημάκης, Γεώργιος Ασημάκης και 'Ιωάννης Ανάργυρος, συνεπικουρούμενοι και από άλλους Μεθωναίους, παίρνουν την πρωτοβουλία για πλήρη ανακαίνιση του ναού. Κατεδαφίζεται ό ετοιμόρροπος ναός και ανεγείρεται στην 'ίδια θέση νέος ναός, και πάλιν μικοος και απλούς, αλλά πάρα πολύ προσεγμένος και περιποιημένος, που θα τον ζήλευαν ακόμη και πολλοί ενοριακοί ναοί.
Ό Μητροπολίτης Μεσσηνίας Χρυσόστομος Β' ό Θέμελης ετέλεσε τα «εγκαίνια» του Ναού στις 31 Αυγούστου 1992. Από τότε κάθε χρόνο συνεχώς ευπρεπίζεται και αδιακόπως ωραιοποιείται τόσον ό ναός, όσον και ό χώρος που τον περιβάλλει.