Kαθώς  ερχόμαστε από την Πύλο στη Μεθώνη, 300 μέτρα περίπου πριν συναντήσουμε το γήπεδο ποδοσφαίρου, δεξιά συναντούµε τον «Άγιο-Θανάση». Λες και µας υποδέχεται και µας καλωσορίζει µε τις ευλογίες του ο αρχαίος αυτό ιεράρχης της Αλεξάνδρειας, ό «στύλος της 'Ορθοδοξίας»! Γνωστοί οι  αγώνες του κατά της  πλάνης των «Αριανών» στην Πρώτη Οικουµενική σύνοδο της  Νικαίας και µετά απ' αυτήν.
 
 
'Έχει χτιστή σε ύψόµετοο περίπου 50 µ. απο την έπιφάνεια της  θάλασσας σε Λόφο, που δικαιολογηµένα θα τον χαραχτηρίζαµε «το µπαλκόνι του κάµπου τής Μεθώνης». Στον εκδρομέα η τον προσκυνητή δίνεται ή ευκαιρία να απολαύσει όλον τον κάµπο της Μεθώνης, κατάφυτο σήµερα µε ελιές, παλιότερα µε αµπέλια, που το κρασί τους ενεργούσε σαν τους  «λωτούς» που περιγράφει ό Όµηρος στην «Οδύσσεια». Γοήτευε τους  ξένους πεοιηγητές και ταξιδιώτες του Μεσαίωνα, που διέσχιζαν τη Μεσόγειο, κι είχε γίνει ξακουστό σ' Ανατολή και Δύση! Βόρεια και Ανατολικά προβάλλουν καταπράσινοι πανέμορφοι Λόφοι.
 Νότια, φαίνεται ό όρµος της Μεθώνης και οί Οινούσες νήσοι. Δυτικά υψώνεται ό πορώδης Λόφος των κατακομβών τ' «Αγιο- Νούφρη», γεµάτος μυστήριο µε τις λαξευμένες σπηλιές του ... Στον ναΐσκο, τού Αγίου Αθανασίου Θεία λειτουργία τελείται ετησίως με της Αναστάσεως τον απόηχο στην καρδιά της άνοιξης, 2 Μάιου, « επί τη μνήμη της ανακομιδής των ιερών του Λειψάνων».
 
 
Το Ιστορικό του χτισίματος του
 
Το εκκλησάκι είναι χτισµένο µεταξύ Καινούριου Χωριού και Μεθώνης από τα τέλη του Ιθ ' αί. µε πρωτοβουλία ιδιώτη, του ευλαβούς κατοίκου του Χωρίου «Μπαράκες» Νικολάου Μητρόπουλου, ο οποίος διεξόδων του εκτισε τον ναΐσκο  νοτιοανατολικά των κατακομβών του Αγίου Ονούφριου, σε ιδιόκτητο χωράφι του, από όπου περνούσε ο δρόμος που χάραξε ο Καποδίστριας για να ένωση το Νιόκαστρο µε τη Μεθώνη. 'Εκεί, δίπλα στο εκκλησάκι, και ετάφη κατά τη δεκαετία του 1940, επειδή ήτο ο«κτήτωρ» της εκκλησίας. Ό τάφος  του σώζεται στο προαύλιο του ναΐσκου.
 
Το έτος 2001, συνεχίζοντας την ευλαβή παρακαταθήκη του πάππου τους, ο διδάσκαλος Κωνσταντίνος Μητρόπουλος, τ' άδέλφια του και ο υιός του, ο καρδιολόγος ιατρός Δημήτριος Μητρόπουλος,εμερίμνησαν και εστερέωσαν γερά το εξωκκλήσι, καθαρίζοντάς το από τους  παλαιωμένους και ετοιμόρροπους σοβάδες και επενδύοντας  µε πέτρες πανέμορφες απαλού χρώματος και στέρεες. 'Εδώ πρέπει να σημειώσω απαραιτήτως ότι ό εγγονός του κτήτορος, ο κ. Κωνσταντίνος Μητρόπουλος, µου διηγήθηκε, πώς κατά τήν συγκέντρωση πετρών από την γύρω περιοχή για του ναΐσκου το χτίσιμο, έλαβε χώρα το έξης καταπληκτικό περιστατικό :
 
Ό Θοδωρής  Ψιλόλιγνος, κάτοικος  Μεθώνης, γείτονας στα χωράφια, όπου το εκκλησάκι θα χτιζόταν, όταν είδε το Νικόλα να συγκεντρώνει πέτρες , σχημάτισε την γνώμη,  ότι σκοπός τού Νικόλα δεν ήταν να χτίση εκκλησία, άλλα «χάνι». Κάτι δηλαδή σαν σταθμό ξεκούρασης και ανεφοδιασμού των ταξιδιωτών της εποχής  εκείνης, που µετεκινούντο είτε µε υποζύγια, είτε µε αραμπάδες, είτε πεζοί. Αυτοί που έρχονταν στη Μεθώνη από το Νιόκαστρο  η από Μηνάγια και Μεµερίζη και από τα άλλα ενδιάμεσα χωριά, και αντιστρόφως, αισθάνονταν την ανάγκη να ξεκουραστούν για λίγο και να φρεσκαριστούν, πριν έµπουν στην Πολιτεία. Η θέση αύτη ήταν ιδανική για κάτι τέτοιο, επειδή απέχει μόνον ενάµισι χιλιόμετρο από τη Μεθώνη. Από εκεί θα περνούσαν όλοι, γιατί το σημείο αυτό ενώνεται ο δρόμος που χάραξε ο πρώτος Κυβερνήτης της απελευθερωμένης από τους  Τούρκους Ελλάδος, 'Ιωάννης Καποδίστριας, µε τον παλαιό δρόμο που ένωνε τη Μεθώνη µε τα χωρία που αναφέραμε. Ή υποψία αύτη του Θοδωρή Ψιλόλιγνου, αν και αβάσιμη, του έγινε έμμονη  ιδέα, ώστε έφτασε στο σημείο να τον εμποδίζει να παίρνει πέτρες από τα γύρω χωράφια και  όταν τον συναντούσε, του έβγαζε γλώσσα άγρια και υβριστική.  Ό Νικόλας, αν και υπομονετικός άνθρωπος, πικραινόταν πολύ και σε κάποια στιγμή με ιερή αγανάκτηση του λέει:
 
«Άν σκοπός μου είναι, όπως λες, να χτίσω χάνι, σε τρείς ημέρες από τώρα να πεθάνει το πρώτο μου παιδί. Αλλιώς, να σου ψοφήσει τ' άλογο»! την Τρίτη ημέρα, (ως  του παραδόξου θαύματος!) το άλογο του Β.Ψ., χωρίς να έχει πλοηγηθεί ασθένεια, ξαφνικά ψοφά!
 
Ο Β.Ψ συγκλονίστηκε! Και, για να εκφράσει έμπρακτα τη μεταμέλειά του, προσέφερε για την ανέγερση του ναΐσκου σημαντικό χρηματικό ποσόν και επί πλέον εδώρησε έναν τεράστιο σιδερένιο σταυρό για το άκροκεράμιο της στέγης δεκαεπτά οκάδων! Ό Σταυρός αυτός σωζόταν ως τις αρχές του ετους2008, αλλα το χειμώνα του έτους εκείνου, κάποια βροχερή νύχτα, τον έκλεψαν κλέφτες άγνωστοι κόβοντάς τον με σιδηροπρίονο, προφανώς για να τον πουλήσουν σαν σίδερο ...

 

 

Πηγή : Οδοιπορικόν στις Εκκλησίες και τα εξωκκλήσια της σημερινής Μεθώνης ( Κ.Δ Κωστόπουλου )