Κάποτε, (1954 -1984), τούτο το παραλιακό εξωκκλήσι ήταν Ναός του νέου, (για την εποχή εκείνη «νέου») κοιμητηρίου της Μεθώνης και γι' αυτό το σκοπό χτίστηκε τότε. Δικαίως όµως θα διερωτηθήτε:

-«Νεκροταφείο στην παραλία; Νεκροταφείο παρα θίν' άλός;»

Ναί, γιατί τότε ( 1954-1984), το παλαιό κοιμητήριο δεν έπρεπε να χρησιμοποιείται, επειδή δίπλα του υπήρχε το «πηγάδι του Τσαγκάρη» µε το ανεξάντλητο νερό, στο βυθό του οποίου περνά υπόγειο ποτάμι, που χύνεται στον πυθµένα της θάλασσας, κάπου ανάμεσα Μπούρτζι και νησακούλι ..

Ο ιδιοκτήτης του πηγαδιού. Ο μακαριστός κυρ-Αντώνης Τσαγκάρης, έδωρισε το πηγάδι του στην κοινότητα Μεθώνης, για να υδρεύεται η πόλη. Αλλ' όµως ή πόλη, «άγνωμονούσα», ανταπέδωκεν αργότερα στον ευεργέτη της «αντί του μάνα χολήν, αντί του ύδατος όξος» για λόγους πολιτικο-κοµµατικούς! Οι γεροντότεροι Μεθωναϊοι ίσως τα ενθυμούνται ...

Μέχρι τότε ή Μεθώνη διψούσε! Υδρευόταν από παλαιά «Δημόσια ορυκτά Πηγάδια», ανοιγμένα δίπλα από την κοίτη του ποταμιού. Γι’ αυτό και «κοιλιακά νοσήματα» τότε μάστιζαν τον τόπο μας. Λόγω της ακαταλληλότητας αυτού του νερού... Γνωστά πηγάδια που ακόμη σώζονται από την εποχή εκείνη, αλλά δεν χρησιμοποιούνται πλέον είναι: του «Λιμαριζιού», της «Μαντονίνας», του «Σχολείου». το «Mισιανό», της «Στέλλας», το «Γεοάνιο» κ.ά. Ας ύπενθυμίσουμε ακόμη στους γεροντότερους ότι τα πηγάδια τότε ήσαν οι τόποι συναντήσεως και επικοινωνίας των γυναικών!

 

 

Εκεί, ,στα πηγάδια, όπου συναντιόνταν τότε οι γυναίκες; έθεταν και σε κυκλοφορία όλα τα τοπικά νέα: ποια «λογοδοτήθηκε. ποια κλέφτηκε, ποια κατά τα φαινόμενα, δεν είναι και τόσο πιστή στο σύζυγο της ... Εκεί τα κουτσομπολιά, εκ ει τα γέλια, εκεί και τα μαλλιoτραβήγματα .. ' Ρομαντικό βέβαια το κουτσομπολιό στο πηγάδι, αλλα και πολύ βασανιστικό το να αντλούν οι γυναίκας και τα κοριτσόπουλα με το σκοινί και τον «σίχλο» νεοό για να γεμίζουν τις «βίκες» και τις στάμνες τους και γεμάτες να τις ανεβάζουν στο βουνό, όπου είναι χτισμένα τα πιο πολλά σπίτια της Μεθώνης ...

 

Όταν έγινε πρόταση στον κυρ-Αντώνη τον Τσαγκάρη να παραχωρήσει το πηγάδι του στην Κοινότητα για κοινή ύδοευση το δέχτηκε με χαρά και ό Μοθωνιός Έλληνοαμερικάνος Εμμανουήλ Τσιριγώτης, (που το Κοινοτικό Συμβούλιο δικαιολογημένα τον ανακήρυξε «Ευεογέτη του τόπου»), χρηματοδότησε την αγορά και εγκατάσταση τεραστίων αντλιών για να ανεβάζουν το νερό στο Λόφο της Αγία-Παρασκευής, όπου και κατασκευάστηκε ή χρησιμοποιούμενη μέχρι σήμερα υδατοδεξαμενή. Μετά από λίγον καιρό όμως οι Μεθωναίοι υποψιάστηκαν, ότι το πηγάδι αυτό με το ανεξάντλητο νερό, απ' όπου όλη ή πόλη υδρευόταν, ίσως δεχόταν κατασταλάγματα από τα «αποσυντιθέμενα και σεσηπόμενα» πτώματα των παραπλεύρως θαπτομένων νεκρών! Και πάραυτα εσταμάτησε ή ταφή στο νεκροταφείο. Κατ' αρχάς, και για ένα περίπου εξάμηνο, έθαπταν τους νεκρούς στο κάστρο, δυτικά του του Ναού της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος.

 

Τότε ό κυρ- Δημητράκης ό Μιχελής, επίσης ευεργέτης. δωρίζει το παράκτιο χωράφι του στην Κοινότητα, για να αναπαύονται εκεί οι νεκροί συμπατριώτες του. Στη μέση του χωραφιού χτίστηκε το εκκλησάκι έπι ονόματι του Αγίου Λαζάρου, που ο Χριστός «τεταρταίον ανέστησεν». Στον ίδιο χώρο εγκαταστάθηκε και αναπαύεται και ο ίδιοι ό κυρ-Δημητράκης, όταν αργότερα ετελεύτησε τον βίον. Οι Φιλοξενούμενοί του «ποοαπελθόντες πατέρες και αδελφοί ημών», οι ενταφιασμένοι εκεί συμπολίτες μας, υποδέχτηκαν τη Φιλόξενη ψυχή του στον ιδικό του τόπο.

 

Ό τάφος του, Λιτός και απέριττος ευρίσκεται ακόμη, δυτικά του ναΐσκου, στη µάντρα. Ό Θεός ας αναπαύει και εκείνον και εκείνους ... Αργότερα ή κοινότητα Μεθώνης µε τις ενέργειες του προέδρου της Διονυσίου Κολοντούρου αγόρασε τις πεντακάθαρες και άφθονες «πηγές της Δέσποινας» στις πλαγιές του Λυκοδήµου όρους, στα Μηνάγια. Σταμάτησε πλέον ή ύδρευοη από «του Τσαγκάρη το Πηγάδι» και το Κοιμητήριο επανήλθε (το 1985) στην αρχική του θέση, στην περιοχή «Καλαφάτη», όπου και σήμερα ευρίσκεται εκεί.

 

 Πηγή : Οδοιπορικόν στις Εκκλησίες και τα εξωκκλήσια της σημερινής Μεθώνης ( Κ.Δ Κωστόπουλου )