Το απόγευμα, τότε που κατηφορίζει στης Δύσης τον ορίζοντα ό ήλιος και φωτίζει το εξωκκλήσι, τότε φαίνεται πανέμορφο. Το πανόραμα όμως του περιβάλλοντος είναι υπέροχο τις ώρες προμεσημβρινές, και μάλιστα το... φθινόπωρο! Γιατί τότε από 'κει βλέπεις όλες τις ομορφιές του περιβάλλοντος την Μεθώνη χώρου. Το κάστρο, το λιμάνι, τον κάμπο, τον ουρανό της. Τα σύννεφα, βαμμένα από ερυθροκίτρινες και φωτεινές γαλάζιες ηλιαχτίδες φαίνονται σαν βουνά ουράνια, μετέωρα, μυστηριώδη, άλλοτε στημένα στα θεμέλια του ουρανού, στηριγμένα στου απέραντου και καταγάλανου Ιονίου πελάγους τα πέρατα, κι άλλοτε πιο ανάλαφρα, σαν αιθέρια βαμβακερά οχήματα σε προσκαλούν ν' ανεβάσει στις ράχες τους τη φαντασία σου και ονειροπόλο να ξεκινήσει ταξίδευμα ... Τίποτε άλλο δεν λέμε. Γιατί τα λόγια της περιγραφής µας θ' αποδειχτούν άτεχνα και χωρίς τον πρέποντα λυρισμό προκειμένου ν' αποδοθεί ή γραφικότητα του τοπίου, που από μονάχο του εμπνέει!

 

Χτίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1970, µε δωρητή του χώρου τον Άγγελο Βασσόπουλο, κατόπιν παρακλήσεως του παππού µου Δημητρίου Κωστόπουλου, ό οποίος και πρωτοστάτησε της εγέρσεως. Χτίστηκε µε τούβλα και άλλα ευτελή οικοδομικά υλικά. Χρήματα τότε ό κόσμος δεν είχε. Είχε όμως καρδιά και ή καρδιά του ανάδιδε σαν μοσχολίβανο την ευλάβεια! Φτηνά τα οικοδομικά υλικά, αλλά εμείς πάντοτε «Φιλοκαλούμεν μετ' εύτελείας»! Αξίζει να επισημάνουμε το τούβλινο και με τρόπο μερακλίδικο κι απλό χτισμένο. Σεμνύνομαι ότι του τέμπλου τη διακόσμηση σύμφωνα με τη βυζαντινή τεχνοτροπία, τις χειροποίητες εικόνες του, καθώς και τη ψηφιδωτή εικόνα επάνω από την είσοδο, εφιλοτέχνησα «ιδίαις χερσίν», νεαρός και ερασιτέχνης το έτος 1969.


Το εσωτερικό του Αγ. Νεκταρίου με το χτιστό τούβλινο τέμπλο, την βυζαντινής τεχνοτροπίας διακόσμηση του και τις εικόνες του. Στο βάθος διακρίνεται ή «Πλατυτέρα» της κόγχης του Ιερού και κάτωθι αυτής ό Ί.χ. που κοινωνεί τους Άποστόλους. «Δια χειρός Κων. Κωστοπούλου»

 

Πηγή : Οδοιπορικόν στις Εκκλησίες και τα εξωκκλήσια της σημερινής Μεθώνης ( Κ.Δ Κωστόπουλου )