Κλαστάδες όπως τσακιστές απο το αρχαίο ελληνικό ρήμα κλάω = σπάζω, τσακίζω. Από την περιοχή της Πύλου με την πανάρχαια ιστορία και την πλούσια παράδοση.

 

2 ΚΙΛΑ ΕΛΙΕΣ ΠΡΑΣΙΝΕΣ ΤΟΥ ΛΑΔΙΟΥ
3 ΚΟΥΤΑΛΙΕΣ ΘΡΟΥΜΠΙ ΤΡΙΜΜΕΝΟ 4-5 ΛΕΜΟΝΙΑ ΧΥΜΟ
1 ΛΙΤΡΟ ΕΛΑΙΟΛΑΔΟ
ΑΡΜΗ ΟΣΟ ΧΡΕΙΑΣΤΕΙ (ΠΕΡΙΠΟΥ 2 It)

 

Διαλέγετε μία μία τις ελιές να είναι γερές, από τις μικρές πράσινες που γίνεται το λάδι. Με πέτρα τσακίζετε τη σάρκα, όχι όμως το κουκούτσι, και τις βάζετε σε σκεύος με μπόλικο νερό για 10 - 15 μέρες. Κάθε μέρα αλλάζετε το νερό.
Δοκιμάζετε να δείτε αν έχουν ξεπικρίσει και τότε τις ξεπλένετε, τις βάζετε σε φαρδύ σκεύος και τις τρίβετε με το θρούμπι. Μετά χτυπάτε το λε-μόνι με το λάδι τα χτυπάτε μέχρι ν' ασπρίσουν και περιχύνετε μ' αυτό πς ελίτσες. Τις ανακατεύετε να πάει παντού το λάδι και τις βάζετε στο κιούπι που θα μείνουν μαζί με το λάδι.
Φτιάχνετε άρμη και συμπληρώνετε όσο χρειάζεται για να σκεπαστούν. Τις αφήνετε λίγες μέ-ρες να μαριναριστούν πριν αρχίσετε να βγάζετε για να τρώτε.

 

Περί έλχίών. Πολύ μικρή θρεπτική δύναμη έχουν κι αυτές, και κυρίως οι πολύ ώριμες. Οι άνθρωποι αυτές τις τρώνε κυρίως με ψωμί, χωρίς ψωμί δε τις λεγόμενες της άρμης και τις κολυμπάδες, για την καλύτερη κυκλοφορία της κοιλιάς, με γάρο, πριν από το φαΐ. Οι πολύ ώριμες είναι λιπαρές, ενώ αυτές εδώ είναι στυφές" γι' αυτό δυναμώνουν το στομάχι κι ανοίγουν την όρεξη. Μάλιστα κατάλληλες γι' αυτό είναι εκείνες που διατηρούνται στο ξίδι και τις φτιάχνουν με πολλούς τρόπους οι έμπειροι στην τέχνη της μαγειρικής μια τέχνη που έχω την αξίωση να μην την αγνοεί τελείως ο γιατρός γιατί, από εξίσου υγιεινά πράγματα, καλύτερο για την πέψη είναι το πιο ευχάριστο.
 

 

 

Πηγή : Γεύση Ελληνική Ευη Λ.Βουτζινά  - Τόμος 4