H μεγαλύτερη εκ των δύο νησίδων 100 μ. περίπου δυτικώς της προηγουμένης τοποθεσίας. Εις την ανατολική πλευρά υπάρχει φυσικό όρυγμα, το όποιον έχει νερό πόσιμο. Και προ του πολέμου και μεταπολεμικός, επειδή έχει ολίγη βλάστηση, άφηναν εκεί αίγες. Πολλοί Μεθωναίοι μετέβαιναν εκεί κολυμπώντας με την σκάφη διά να μαζέψουν αλάτι από τις κοιλότητες των βράχων. Το αλάτι αυτό λέγεται αφράλα (αφρός + αλας) και οι κοιλότητες σπιθάρια.

 

Άλλοι πάλι μετέβαιναν διά να ψαρέψουν σκάρους, να ρίξουν πετονιές η να μαζέψουν κοχύλια, πεταλίδες και το χορτάρι της θάλασσας. Αυτά φυσικά τα εύρισκαν εις όλην την δυτική ακτή της Μεθώνης. Το χορτάρι της θάλασσας, το όποιον είναι άριστο σαλατικό, μαζεύεται τον Μάρτιον - Απρίλιον. Τα δε κοχύλια και οι πεταλίδες ήσαν εύγευστη τροφή εις τούς πτωχούς Μεθωναίους. Εις το δυτικό μέρος έχει εσοχή σχήματα; ν, εις την οποίαν οι δυναμιτιστές εύρισκαν άφθονον λείαν. Το Επάνω Νησακούλι εις τούς αρχαίους χρόνους ήτο προέκταση της χερσονήσου τού Πυργάκη (βορείως) και το τμήμα το όποιον ενώνει τα 2 σημεία κατεποντίσθη.