Παραλιακός ό δικός μας προφήτης Ήλίας! Βεβαίως σε κορυφή Λόφου είναι κι αυτός χτισμένος, αλλά τούτος ό Λόφος δεν είναι ... «βουνήσιος». Όχι! Γήλοφος παραθαλάσσιος είναι, που μέχρι προ τίνος ήταν στολισμένος με αυτοφυή σπάρτα και σκίνα. Τώρα, που όλα οικοπεδοποιούνται και το περιβάλλον αλλοτριώνεται, είναι Λόφος καραφλός, στη Βορειοανατολική παραλία της Μεθώνης και το κύμα γλυκοφιλεί τις υπώρειές του! 'Ένας μικρός ρομαντικός περίπατος «παρά θίν' άλος» σε φέρνει εύκολα εκεί, χωρίς να κουραστούν, ούτε τα πόδια, (γιατί είναι πολύ κοντά), ούτε τα μάτια, (γιατί είναι μαγευτική ή θέα προς τη θάλασσα και τη Μεθώνη κατά τη διάρκεια του περιπάτου).
 
'Επάνω στο Λόφο, από το προαύλιο του Ναού κοιτάζοντας δυτικά ό επισκέπτης  αγάλλεται με την ομορφιά, θαυμάζοντας την πλαστικότητα των έργων τής φύσης, που ωραιοποιούνται ακόμα πιο πολύ με τα ανθρώπινα έργα, αν αυτά είναι αρμονικά συνδυασμένα με το φυσικό περιβάλλον. Το 'Ιόνιο Πέλαγος! Του Άγιο-Νικόλα το Βουνό, που όσο χαµηλώνει σαν προχωρεί προς Νότον, μοιάζει µε πριόνι" αναποδογυρισμένο και καταλήγει λίγο-λίγο στην πόλη της Μεθώνης και στη συνέχεια στο Κάστρο της, και τέλος απολήγει στον πανέμορφο συμµετρικό εξαγωνικό θαλασσόπυργο, το «Μπούρτζι»!
 
Νοτιοδυτικά, το αχανές πλάτος τής θάλασσας. Νότια ή νησίδα «Σαπιέντσια», το καταπράσινο νησί των Οίνουσών, που ό µακαρίτης ό Τάκης Δεµοδός έλεγε, ότι αυτό πρέπει να ήταν το νησί., «το πιο όµοοφο νησί του κόσµου», που είχε τάξει ό δον Κιχώτης στον Πάντσο για δώρο κι αµοιβή για τις υπηρεσίες του, σύµφωνα µε το μυθιστόρημα του Θερβάντες. Τ' όνοµα τού νησιού το έδωσαν οι 'Ενετοί, κατάπληκτοι από την ομορφιά του. Στα Λατινικά Sapientia σηµαίνει Σοφία, και στην περίπτωση αυτή, την Πανσοφία του Θεού, τοϋ παντοράτορος Δηµιουργού. Από εκεί, από τού ναΐσκου το προαύλιο θαυµάζεις τις ακτές, χειµώνα- καλοκαίρι!
 
Εδώ που τώρα ευρίσκετο ο Αη-Λιάς, ανέκαθεν δεν ήταν. Ήταν «στους παλαιο-Αίλιάδες», που ίχνη ακόμα διακρίνονταν ως το 2000 στα νοτιοανατολικά µελιστρωτά βράχια, εκεί που τα βλέπουμε να κατεβαίνουν απότομα στη θάλασσα, απέναντι από το «Νησακούλι». Αλλ' Ο βράχος λίγο-λίγο, και χρόνο µε χρόνο, γκρεμίζεται, Αργά-αργά, αλλά σίγουρα και αμετάκλητα προχωρεί ή διάβρωση της θάλασσας! Έτσι, φαγώθηκε και το παμπάλαιο τούτο προσκύνηµα.
 
Μέχρι και το 1980 φαινόταν ακόμη το δάπεδο του «Ιερού», στρωμένο µε ψηφίδες, ώσπου μίαν άγρια νύχτα τού Γενάρη τού έτους εκείνου το γκρέμισε και το κατάπιε κι αυτό «το κύμμα τ αντρειωμένο», που επί αιώνες γλύφει τού βράχου τα πόδια, κάπως έτσι, όπως περιγράφεται στο αλληγορικό ποίηµα τού Αριστοτέλη Βαλαωρίτη «Ό βράχος και το Κύµα» ..
 
 Οί Μεθωναίοι, κατά τα έτη 1879-1890, έπί Δηµαρχίας Π. Τορολοπούλου, αποφάσισαν κι επιχείρησαν τη µμεταφορά του ναού στη σημερινή του θέση, αλλα όπως φαίνεται, χωρίς... του Ποοφήτη τη συγκατάθεση. Ή εικόνα του προσκυνηταριού χανόταν την νύχτα! Και την εποµένη την ξανάβρισκαν στο παλαιό εξωκκλήσι στη θέση της. Μέχρι που Ο Δεσπότη; υπέδειξε να γίνει επίσημα ή µμεταφορά τής σεπτής είκόνας µε Λιτανεία, µε λάβαρα και εξαπτέρυγα, «εν ποµπή», καθώς διασώζει ή προφορική παράδοσις ...
 Κι έµεινε εκεί, στην καινούρια θέση για 50 περίπου χρόνια ...
Το1941, όταν κατακλύσθηκε ή περιοχή από  τα ιταλογερµανικά στρατεύματα. οί Γερμανοί, ποοφανώς υποψιαζόµενοι απόβαση των συμμαχικών δυνάμεων στην παραλία της Μεθώνης, για να άποπροσανατολίσουν τις αεροπορικές αναγνωρίσεις 'Ιών «συµµαχικών» αεροπλάνων, αφαίρεσαν το Σταυρό από τη στέγη και τον έβαλαν στη στέγη της αγροικίας του Ηλία Τσάλτα, επί γειτονικού Λόφου, καμμία τρακοσάρια μέτρα βορειότερα, και κατεδάφισαν το εκκλησάκι, κι εγκατέστησαν εκ ει «κανονιοβολείον» !
 'Έβαλαν ντόπιους, Μεθωναίους, να το γκρεµίσουν, τους οποιους «μπλοκάρισαν» και αιχμαλώτισαν γι αύτη την αγγαρεία στην αγορά της Μεθώνης, το πρωί που είχαν βγεί από τα σπίτια τους για να αγοράσουν τίποτε βρώσιµο, αν εύρισκαν, για να ταΐσουν τα πεινασμένα παιδιά τους.
Οί Μεθωναϊοι κατ' αρχήν αρνήθηκαν να «γκρεμίσουν εκκλησία». Οι Γερµανοί τους εβίασαν µε την απειλή πυροβόλων. Και όταν μετά την κατεδάφιση τους ξανάφεραν στη Μεθώνη και τους άφησαν ελεύθερους πολλοι απο τους κατεδαφιστές έκλαιγαν... Και ο µακαρίτης ο Θεοφάνης Ο Άποστολόπουλος έλεγε απαρηγόρητος και ανειρληνευτος:
 
«Άκούς εκεί, οί βρωµεροί να µε βάλουν να γκρεµίσω Έκκλησία! Άκούς έκεί! ... »
 
Διαμαρτυρόταν ή συνείδησή τους για το βανδαλισµό και την ασέβεια, κι ας µην ευθύνονταν οι ίδιοι…
 
 
 Μετά την αποχώρηση των κατοχικών στρατευµάτων, µε πρωτοβουλία της «θεια-Τασίας της Χούλιαινας». του Παναγιώτη Ή. Μιχελή, τού µπαρµπα-Γιώογη του Σµυρλή (ή «Μπέκκα»), του Ήλία Μισκιωτη, των Κουρουπαίων. Γαρουφαλαίων και πολλών άλλων «γειτόνων τ΄ Άη-Λιά» αποφασίστηκε να ανοικοδομηθεί  ο ναΐσκος  και μάλιστα πιο μεγάλος απ όσο ήταν πριν. Άλλα οι εικόνες όλες είχαν χαθεί. Και ή θαυματουργή εικόνα, που ξαναγύριζε μονάχη της στον «παλη-Αηλιά», και εκείνη χάθηκε. Τις είχαν άραγε καταστρέψει οί Γερµανοϊταλλοί: Τις είχαν αρπάξει οί «Φιλότεχνοι» βανδαλο-βάρβαροι. Ποιος ξέρει! ... Ο υιός του µάστρο- Βαγγέλη του Γαβριήλ, ο Δηµήτριος Ε. Γαβριήλ, ισχυριζόταν ότι είχε µάθει καλά την αγιογραφική τέχνη από τον πατέρα του και ανέλαβε να ιστορήσει καινούριες εικόνες στο τέµπλο και στο προσκυνητάρι. Μετά αντικατασταθήκαν γιά άγνωστους σε µας λόγους, δεδομένου ότι αυτές ακόµη διατηρούνταν και σε καλή κατάσταση µέχρι το 2008 οπόταν και αντικαταστάθηκαν λόγω φθοράς από άλλες εικόνες .
 

 Πηγή : Οδοιπορικόν στις Εκκλησίες και τα εξωκκλήσια της σημερινής Μεθώνης ( Κ.Δ Κωστόπουλου )

 

 

Ένα ηλιοβασίλεμα απο τον προφήτη Ηλία