Στη Σχίζα
 
 
Το μεγαλύτερο σε έκταση νησί από το σύμπλεγμα των Οινουσσών, µε έκταση 12 τετραγωνικά χιλιόμετρα, είναι η Σχίζα. Φαίνεται στα νότια, μετά τον κάβο των Κοκκινιών της Σαπιέντζας, σαν να ''σκεπάζει" την Αγία Μαρίνα. Στην ιστορία αναφέρεται και ως Καµπρέρα ή Καπρέρα. Το ψηλότερο σημείο της Σχίζας, στα 201 µέτρα, είναι η Βίγλα, στα βορειο- ανατολικά του του νησιού. Στην ακτή απέναντι από την Ανία Μαρίνα, κάτω από τη Βίγλα και σε απόσταση 350 μέτρων περίπου από τη βραχώδη ακτή, βρίσκεται η "Μαύρη Τρούπα", ένα σπήλαιο µε σταλακτίτες που παλιότερα ήταν ένας από τους βασικούς λόγους για µια επίσκεψη στο νησί. Το σπήλαιο που διαµερισµατοποιείται από σταλακτίτες, μετά την είσοδό του γίνεται κατηφορικό. Η χρήση βοηθητικού φωτίσμου και κάποιου "μίτου της Αριάδνης", είναι επιτακτική για τον τολμηρό ερευνητή του σπηλαίου. Η ντόπια παράδοση, θέλει το σπήλαιο να είναι κρύπτη της λείας πειρατών και έτσι η φαντασία για ανάλογα ευρήματα οργιάζει. Οπωσδήποτε, η αξιοποίηση του σπηλαίου μπορεί να είναι µακροχρόνιος  στόχος, αλλά η προσέγγιση στο νησί απαγορεύεται ακόμα από την Πολεμική Αεροπορία.
 
 
Λίγα αγριοκάτσικα και βλάστηση, όπως και στα άλλα νησιά, είναι η ζωή της Σχίζας. Στο νότο υπάρχει ένας μικρός όρμος που κάποτε χρησίμευσε σαν αγκυροβόλιο και απάνεμο καταφύγιο για τους ψαράδες. Εκεί, το τοπωνύμιο "Κάστρο" παραπέμπει σε κάποια άγνωστη αρχαία οχύρωση πάνω από το μικρό όρμο. Στη Βίγλα, υπάρχουν ερείπια κτισμάτων, αλλά και θραύσματα κεραμικής της ρωμαϊκής κυρίως εποχής. Χαρακτηριστικό του νησιού είναι τα δάση µε τις βελανιδιές που θα πρέπει να συνδεθούν µε τη μεγάλη ακμή των βενετσιάνικων ναυπηγείων της Μεθώνης, αφού το ξύλο της βελανιδιάς ήταν η πρώτη ύλη για τους καραβοµαραγκούς της. Σε απεικόνιση της περιοχής της Μεθωνης του 1572, από το έργο του Camocio "Il vero ritratto del sito di Modone et Νavarino nella provincia della Morea", στη νοτιοανατολική πλευρά της Caprera (Σχίζας) φαίνεται να υπήρχε µόνο ένας μικρός ναός.

 

Πηγή : Απόσπαμα απο Μεθώνη  ( ΓΙΑΝΝΗΣ Α.ΜΠΙΡΗΣ , ΑΘΗΝΑ 2005 )