Περιοχή δυτικώς του Αγίου Κωνσταντίνου, ο άµπελων της Μεθώνης κατά το παρελθόν. Το «τσικουνιδαίικο κρασί ήτο ιδιαιτέρα εύγεστον. Το φιλέρι και ο ροδίτης ήσαν τα κυριότερα κλήματα. Τον Σεπτέμβριον διά των μεταφορικών μέσων της εποχής, των ίππων και των όνων, τα σταφύλια μεταφέροντο εις τούς ληνούς και από εκεί ο μούστος διά των ασκών μετεφέρετο εις τα βαρέλια διά την ζύµωσιν. Προηγουµένως τα βαρέλια μετεφέροντο διά των κάρων εις την θάλασσαν και επλένοντο. Εις το βόρειο μέρος της Τσικουνίδας µία ατραπός οδηγεί εις το πηγαδάκι «Το τούρκικο». Είναι ένας λάκκος διαμέτρου ενός μέτρου και βάθους 1,5 µ.

 

Το βάθος του ύδατος στο 0,5 µ. Εις το ανατολικό μέρος, προς τον Αγιον Κωνσταντίνον, είναι το Παλιολίτρουβο. Κάποιες πέτρες εκεί, μέσα εις της συκιές, υπαινίσσονται την ύπαρξη ελαιοτριβείου κατά την εποχή της τουρκοκρατίας. 'Έχει διασωθεί η έξης παράδοσις. Την παραμονή της εορτής του Αγίου Σπυρίδωνος εζήτησαν οι ραγιάδες από τον αγά, ιδιοκτήτη του ελαιοτριβείου, να μην εργασθούν το βράδυ λόγω της εορτής. Ό αγάς ηρνήθη και τούς διέταξε να εργασθούν. Κατά την νύκτα έγινε μεγάλος σεισμός, ο όποιος κατέστρεψε το έλαιοτριβείο, επανεκτίσθη και το επόμενο έτος ο αγάς, παραδειγματισθείς εκ της συμφοράς, τούς υπενθύμισε ότι το βράδυ της παραμονής του Αγίου Σπυρίδωνος δεν θα εργαστούν.

 

Ης αυτό το σηµείο έως το 1960 υπήρχε η «φυλάχτρα», κρυψώνα εις την οποίαν εκρύπτοντο οι κυνηγοί, όταν ήτο πανσέληνος και ανέμενον κατά την νύκτα τον λαγόν. Εις απόστασιν 50 µ. ανατολικώς της τοποθεσίας αυτής προς τον Άγιο Κωνσταντίνο ο τόπος είναι γεμάτος όστρακα (πεταλίδες), τα όποια έχουν θρυμματισθεί εκ των συνεχών οργωμάτων. Είναι µία απόδειξης οτι η περιοχή ανεδύθη εκ της θαλάσσης.