Ευρεία περιοχή της πεδιάδος της Μεθώνης. Κείται ανατολικώς της Γερανοπόλεως και της Σολόρουγας. Η λέξις προέρχεται εκ του επιθέτου βαρικός -ή -όν = ο υγρός, ο βαλτώδης. Το ουδέτερο ως ουσιαστικό = έλος, τέλμα, βούρκος. Έως το 1977 ο χώρος της Δημοτικής κατασκηνώσεως ήταν γεμάτως ομβρίων υδάτων κατάλληλος για την παραμονή υδροβίων πτηνών. Ή περιοχή είχε εκβαθυνθεϊ λόγω της εξορύξεως του χώματος, καταλλήλου διά κεραμίδια, από τούς τεχνίτες των κεραµιδοκαµίνων. Το πρώτον μετά την Επανάσταση κεραµιδοκάµινον λειτούργησε το 1830 .

 

(Πρωτόκολλο Αλληλογραφίας Κων/νου Ράμφου, Διοικητού των Μεσσηνιακών Φρουρίων, Άρ. Πρωτ. 1043/28- 1-1830). Ως ενοίκιο η Διοίκησης θα λάμβανε 8.000 κεραμίδια για την στέγαση του Καποδιστριακού Σχολείου και άλλων δημοσίων κτηρίων. Μετά την Κατοχή ήσαν εν λειτουργία τρία καμίνια. 1) Του Τσουγκάκου, ακριβώς ΒΔ του τόξου όπου εκβάλλουν τα όμβρια ύδατα. 2) της εκκλησίας, παραπλεύρως (ανατολικός του προηγουμένου. Το κτίσμα υπάρχει, έως σήμερον. 3) Του Οικονομοπούλου ακριβώς ανατολικώς της δημοτικής κατασκηνώσεως. Ερείπια του οικίσκου σώζονται. Εις συμβολαιογραφική πράξη του 1913, αναφέρονται τα έξης: «Η Β νέτα χήρα Ηλία Γρίβα έχουσα εις την κατοχήν, νομήν και κυριότητά της εκ κληρονομίας του αποβιώσαντος ταύτης πατρός Νικολάου Γιαννακοπούλου το ήμισυ εξ αδιαιρέτου μιας κεραμιδοκαμίνου κειμένης εν τη θέσει Βαρκά του ορίου και του Δήμου Μεθώνης μετά της περιοχής της συμποσουμένη εις πεντήκοντα ως έγγιστα στρέμματα προς θρησκευτική ευλάβεια κινουμένη δωρείτε διά δωρεάς στερεάς και αμετακλήτου προς την εν Μεθώνη ενορία Άγιος Γεώργιος».

 

Κατά την περίοδο της Κατοχή οι Ιταλοί εξώρυξαν την αντιαρματικήν τάφρο, η οποία διατηρείτο έως το 1977 και διαίτης τα οµβρία ύδατα διωχετεύοντο εις την θάλασσαν πλησίον της εκβολής του ποταμού. Κατά τον χειμώνα κέφαλοι, χέλια και γαρίδες εισήρχοντο εις αυτήν. Οι Ιταλοί προσέτι κατεσκεύασαν κατά μήκος της ακτής αντιαρματικά τετράγωνα κτίσματα από τα Κρητικά έως το παραλιακό νεκροταφείο εις την Γερανόπολι, τα όποια εκρήμνισαν οι Μεθωναίοι μετά την αναχώρηση των Γερμανών τον Σεπτέμβριο του 1944. Κατά μήκος της ακτής προ της Δημοτικής κατασκηνώσεως σώζονται λείψανα του αγωγού, διά του όποιου οι Βενετοί μετέφεραν πόσιμο ύδωρ εκ δύο πηγών κειμένων 2-3 χιλιομέτρων ανατολικώς της Μεθώνης. Οι Βενετοί είχαν κατασκευάσει τρία κτίσματα εν είδει κιόνων επί των όποιων ανήρχετο ο αγωγός και το ύδωρ μετά μεγαλύτερα ταχύτητος εισήρχετο εις φρούριο.

 

Οι κίονες αυτοί ήσαν γνωστοί µε το όνομα Ζύγια και τούς κατέστρεψαν το 1941 οι Ιταλοί διά την κατασκευήν των αντιαρματικών κτισμάτων. Εις το ΝΑ άκρο των Βαρκών, όπου ο αγρός Κουρούπα, ή περιοχή λέγεται Φραγκομνήµατα, διότι, ως αναφέρει ό Ν. Βασόπουλος, οι Γάλλοι του Μαιζώνος κατά την παραμονή των εις την Μεθώνη (1828-1833) έθαπτον τούς νεκρούς των.